Co się stanie, jeśli podczas firmowej konferencji hotel przestanie być tylko hotelem, a jego sale, korytarze i foyer na kilka godzin zamienią się w świat starożytnej Grecji? Dla Hotelu Mazurkas przygotowaliśmy specjalną odsłonę Bitwy o Fatum — tematycznej, scenariuszowej gry integracyjnej z aktorami, w której uczestnicy dostają własne polis, własne cele i własny fragment historii do rozegrania.

Hotel, który stał się częścią scenariusza

W przypadku Bitwy o Fatum przestrzeń ma znaczenie. Nie chcieliśmy przywieźć do Hotelu Mazurkas gotowego zestawu zadań, rozłożyć go w jednej sali konferencyjnej i po dwóch godzinach spakować do skrzyń.

Znacznie ciekawsze było potraktowanie samego hotelu jako części opowieści.

Sale konferencyjne mogą stać się siedzibami greckich polis. Foyer — miejscem spotkań i negocjacji. Korytarze prowadzą do kolejnych prób, a poszczególne przestrzenie hotelu zaczynają pełnić funkcję kolejnych fragmentów świata gry.

W cieplejszych miesiącach historia może rozpocząć się również na zewnątrz. Dzięki temu uczestnicy od pierwszych minut mają poczucie, że Weszli do historii, która właśnie się zaczyna.

Więcej informacji o formule przygotowanej specjalnie dla tego obiektu znajdziesz na stronie Hotelu Mazurkas.

Od tego momentu każdy reprezentuje swoje polis

Na starcie uczestnicy zostają podzieleni na zespoły reprezentujące greckie polis. Dostają swoją tożsamość, cel i miejsce w świecie gry.

A potem pojawiają się bohaterowie.

Profesjonalni aktorzy wcielają się w postacie inspirowane grecką mitologią i prowadzą zespoły przez kolejne fragmenty fabuły. Są częścią świata, reagują na uczestników, prowokują ich do działania i sprawiają, że granica między wydarzeniem firmowym a interaktywnym teatrem zaczyna się zacierać.

W Bitwie o Fatum uczestnicy podejmują decyzje, które zmieniają historię.

Najpierw trzeba odnaleźć Fatum

Pierwsza część rozgrywki opiera się na poszukiwaniu fragmentów Nici Przeznaczenia. Zespoły mierzą się z zagadkami logicznymi, zadaniami zręcznościowymi i wyzwaniami, których nie da się rozwiązać bez podziału ról i dobrej komunikacji.

Niektóre zadania wymagają szybkości. Inne pomysłowości. Jeszcze inne sprawiają, że najbardziej oczywiste rozwiązanie okazuje się ślepą uliczką.

Bardzo szybko widać też dynamikę zespołów. Kto przejmuje inicjatywę? Kto zaczyna porządkować chaos? Kto zauważa szczegół, który umknął pozostałym? Kto potrafi przekonać grupę do zmiany planu?

Wszystko dzieje się w fabule, więc uczestnicy nie analizują swojej współpracy. Po prostu zaczynają współpracować.

Potem do gry wchodzą bogowie

Kolejny etap podnosi stawkę. Polis mierzą się z próbami inspirowanymi grecką mitologią — pojawia się między innymi Labirynt Ateny, Próba Hermesa czy Cień Hadesa.

Każda próba uruchamia trochę inne kompetencje. Raz potrzebna jest strategia. Za chwilę komunikacja pod presją czasu. Innym razem zaufanie do osoby, która widzi więcej niż reszta zespołu.

To właśnie tutaj często pojawia się najwięcej emocji. Zespoły mają już swoją historię, swoje małe zwycięstwa i porażki, zaczynają porównywać się z innymi polis i coraz mocniej walczą o wynik.

Finału nie da się wygrać samymi punktami

Ostatni etap prowadzi uczestników przed oblicze Mojr. Każde polis musi odpowiedzieć na najważniejsze pytanie: dlaczego właśnie jego przedstawiciele powinni mieć wpływ na przyszłość Grecji?

Tutaj przydaje się wszystko, co wydarzyło się wcześniej. Argumentacja, współpraca, kreatywność, sposób podejmowania decyzji i umiejętność przekonania innych do własnej wizji.

Dzięki temu finał nie jest zwykłym odczytaniem tabeli z punktami. Ma dramaturgię, domyka historię i daje zespołom przestrzeń na ostatni wspólny ruch.

Zwycięzcy otrzymują tytuł Tkaczy Fatum, ale zwykle najwięcej rozmów po zakończeniu gry wywołuje coś zupełnie innego: decyzje podjęte po drodze.

Co dzieje się z zespołem podczas gry?

Najciekawszy moment przychodzi zwykle wtedy, gdy uczestnicy przestają pamiętać, że biorą udział w zaplanowanym programie integracyjnym.

Zaczynają się spontaniczne narady. Ktoś biegnie po informację. Ktoś inny wraca do wcześniejszej zagadki, bo właśnie zauważył brakujący element. Zespół zmienia strategię. Osoba, która wcześniej prawie się nie odzywała, znajduje rozwiązanie, na które nikt inny nie wpadł.

I dlatego Bitwa o Fatum dobrze działa jako team building. Kompetencje, o których podczas szkoleń często się mówi, tutaj są po prostu potrzebne, żeby przejść dalej.

• uczestnicy ćwiczą komunikację i szybkie uzgadnianie wspólnego kierunku działania,
• zespoły uczą się dzielić rolami i wykorzystywać różne mocne strony swoich członków,
• zadania wymagają kreatywności i odejścia od pierwszego, oczywistego rozwiązania,
• uczestnicy podejmują decyzje pod presją czasu i niepełnej informacji,
• gra naturalnie uruchamia współpracę, negocjacje i wzajemne zaufanie,
• wspólna fabuła daje grupie doświadczenie, do którego można wracać jeszcze długo po zakończeniu wydarzenia.

Dlaczego Mazurkas pasuje do tego formatu?

Bitwa o Fatum może być realizowana dla niewielkich zespołów, ale jej konstrukcja pozwala również na prowadzenie dużych wydarzeń liczących nawet kilkuset uczestników.

W przypadku Hotelu Mazurkas ta skalowalność ma szczególne znaczenie. Rozbudowane zaplecze konferencyjne pozwala prowadzić kilka polis równolegle, rozdzielać kolejne elementy fabuły pomiędzy przestrzenie i budować poczucie, że gra naprawdę rozgrywa się wokół uczestników.

Dla organizatora oznacza to dużą swobodę. Bitwa o Fatum może być głównym punktem programu integracyjnego, częścią większej konferencji albo pomostem pomiędzy częścią biznesową a wieczornym wydarzeniem.

I właśnie w takim otoczeniu najbardziej lubimy ją realizować — kiedy scenariusz nie konkuruje z przestrzenią, tylko zaczyna z niej korzystać.

Gra zaprojektowana pod wydarzenie

Wersję przygotowaną dla Hotelu Mazurkas możemy dopasować do charakteru konkretnego wydarzenia: liczby uczestników, dostępnych przestrzeni, czasu, profilu firmy czy celu spotkania.

Możemy zmienić skalę, sposób podziału zespołów, poziom trudności części zadań czy akcenty w finale. Dzięki temu ten sam świat może inaczej działać podczas integracji trzydziestoosobowego zespołu, a inaczej podczas dużej konferencji.

Rdzeń pozostaje ten sam: dobra historia, aktorzy, decyzje, emocje i zadania, których nie da się przejść bez ludzi obok.

Najczęstsze pytania